ಕಲ್ಲು ಚೂರಾಗಿ ಮರಳಾದಾಗ ಮನೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವುದು ನಿಸರ್ಗದ ಪರಿಕ್ರಮೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮೋಡ ಛಿದ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಮಳೆಯಿಲ್ಲ, ಯುದ್ಧದ ವೈರುಧ್ಯ ಕರಗಿದಾಗಲೇ ಹಸಿರಿನ ಇಳೆಯು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಗೆ ತಯಾರಾದ ಆಯುಧಗಳು ಆತ್ಮಘಾತದ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಈ ಅಸ್ಥಿರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ನಿಜವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಹೊರಗಿನಲ್ಲ, ಒಳಗಿನಲ್ಲೇ ಇದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯ ಸಾಲುಗಳು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸಂಶಯವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ—’ರಾವಣನದು ಒಂದೇ ಮುಖ, ರಾಮನಿಗೆ ಹತ್ತಾರು’ ಎನ್ನುವ ಮಾತು, ನಿತ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಪಾಠಗಳಿಗೆ ದೀಪವಾಗಿದೆ.