ಶ್ಲೋಕ – 22
ಯಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಚಾಪರಂ ಲಾಭಂ ಮನ್ಯತೇ ನಾಧಿಕಂ ತತಃ ।
ಯಸ್ಮಿನ್ ಸ್ಥಿತೋ ನ ದುಃಖೇನ ಗುರುಣಾಪಿ ವಿಚಾಲ್ಯತೇ ॥೨೨॥
ಅರ್ಥ:
ಯೋಗಿಯು ಆ ಪರಮಾತ್ಮಾನುಭವವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಅದರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭವೆಂದು ಯಾವುದನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಲಾರನು.
ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದ ಯೋಗಿಯನ್ನು ಅತಿ ಭಾರಿ ದುಃಖವೂ ಸಹ ಅಲುಗಾಡಿಸಲಾರದು.
ವಿವರಣೆ:
ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಪೂರ್ವದ ಶ್ಲೋಕ (೨೧)ಯ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತವಾದ “ಆತ್ಯಂತಿಕ ಸುಖ”ವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಯೋಗಿಗೆ — ಅಂದರೆ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ — ಇನ್ನು ಬಾಹ್ಯ ಲೋಕದ ಯಾವುದೂ ಮೋಹವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
-
“ಯಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಚ ಅಪರಂ ಲಾಭಂ” — ಅಂದರೆ, ಆತ್ಮಾನುಭವದಿಂದ ದೊರೆತ ಆನಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭವೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ. ಧನ, ಯಶಸ್ಸು, ಸ್ಥಾನಮಾನ, ಬಂಧುಬಲ — ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಣಿಕವಾದವು; ಆದರೆ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬರುವ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿ ಶಾಶ್ವತವಾದವು.
-
“ಯಸ್ಮಿನ್ ಸ್ಥಿತೋ ನ ದುಃಖೇನ ಗುರುಣಾಪಿ ವಿಚಾಲ್ಯತೇ” — ಈ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಯೋಗಿಯನ್ನು ಭಾರಿಯಾದ ದುಃಖವೂ ಅಲುಗಾಡಿಸಲಾರದು. ಅಂದರೆ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಾಟಿದ್ದಾನೆ. ಮರಣ, ನಷ್ಟ, ವ್ಯಥೆ, ಪ್ರಪಂಚದ ಬದಲಾವಣೆ — ಯಾವುದೂ ಅವನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕದಿಯಲಾರವು.
ಇಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ಯೋಗದ ಪರಮ ಫಲವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ — ಅದು ಸ್ಥಿರ ಶಾಂತಿ, ಅಚಲ ಆನಂದ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಜವಾದ “ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ”ದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ.
ಸಾರಾಂಶ:
ಆತ್ಮಾನುಭವವೇ ಪರಮ ಲಾಭ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪತ್ತು ಅಥವಾ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲ. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಯೋಗಿ ಭೌತಿಕ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕ ದುಃಖದಿಂದಲೂ ಅಲುಗಾಡದ ಶಾಂತಚೇತನನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ — ನಿತ್ಯ ಸಂತೋಷ, ನಿತ್ಯ ಸಮತೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಯೋಗಿ.
