ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಅಧ್ಯಾಯ – 4 (ಕರ್ಮ ಯೋಗ)ಶ್ಲೋಕ

ಶ್ಲೋಕ – 15

ಏವಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಕೃತಂ ಕರ್ಮ ಪೂರ್ವೈರಪಿ ಮುಮುಕ್ಷುಭಿಃ ।
ಕುರು ಕರ್ಮೈವ ತಸ್ಮಾತ್ ತ್ವಂ ಪೂರ್ವೈಃ ಪೂರ್ವತರಂ ಕೃತಮ್ ॥೧೫॥

ಬಿಡುಗಡೆ ಬಯಸಿದ ಹಿಂದಿನವರು ಕೂಡಾ ಹೀಗೆ ‘ತಿಳಿದು’ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರು.
ಅದರಿಂದ ಹಿಂದಿನಿಂದಲು ಇದ್ದು ಹಿರಿಯರು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಕರ್ಮವನ್ನೇ ನೀನು ಮಾಡು.
ಕರ್ಮದ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ‘ನಿಷ್ಕ್ರೀಯತೆ’ ಸುಲಭೋಪಾಯ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಯೋಚಿಸಬಹುದು. ಕೃಷ್ಣ ನಿಷ್ಕ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಉಗ್ರವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ‘ನೂರು ವರುಷ ಬದುಕು ಆದರೆ ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕು.ನಿಷ್ಕ್ರೀಯನಾಗಿ ಬದುಕಬೇಡ’. ಇದು ಕೃಷ್ಣನ ಸಿದ್ಧಾಂತ.

ಕರ್ಮ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರೆ, ಎನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಜೀವಸ್ವಭಾವ(ವರ್ಣ)ಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕರ್ಮ ನಡೆಯುತ್ತಿರಬೇಕು. ಮಾಡುವ ಕರ್ಮವನ್ನು ಜ್ಞಾನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಿಳಿದು ಅಭಿಮಾನ-ಅಹಂಕಾರ-ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡಬೇಕು. “ನಿನ್ನ ಹಿಂದಿನ ರಾಜರ್ಷಿಗಳು, ಋಷಿ-ಮುನಿಗಳು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಇದನ್ನೇ.
ಕರ್ಮಯೋಗ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಯೋಗವೆಂಬ ಉಭಯ ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಭಗವಂತನ ಸಂಯೋಗವಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಕೃಷ್ಣ.

👉 ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಸಂದೇಶ:

ನಿಷ್ಕ್ರೀಯತೆ (ಆಲಸ್ಯ) ಮುಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣನು “ಬೇಸರದಿಂದ ಕೈ ಬಿಡುವುದು” ಅಥವಾ “ಸಂನ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಮಾಡಬಾರದು” ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಗೆ ತೀವ್ರ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಜೀವಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ (ವರ್ಣ/ಸ್ವಧರ್ಮ) ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು.
ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಅಹಂಕಾರ, ಅಭಿಮಾನ, ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇವುಗಳಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು.
ಕರ್ಮಯೋಗ + ಜ್ಞಾನಯೋಗ ಇವೆರಡರ ಸಮನ್ವಯದಿಂದಲೇ ಪರಮಾತ್ಮ ಸಂಯೋಗ ಸಾಧ್ಯ.

ಈ ಶ್ಲೋಕ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾರಂಪರ್ಯದ ಸ್ಮರಣೆ ಕೂಡ ಹೌದು. “ನಿನ್ನ ಹಿಂದಿನವರು (ರಾಜರ್ಷಿಗಳು) ಹೇಗೆ ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀನೂ ಮುಂದುವರಿಯು” ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

✨ ಇದರಿಂದ ನಮಗೆ ಬರುವ ಉಪದೇಶ: “ಜೀವನವನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರೀಯತೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನಪೂರ್ವಕ ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಮಾಡಬೇಕು.”