ಭಗವದ್ಗೀತೆ( ಕರ್ಮಯೋಗ) ಅಧ್ಯಾಯ-4- ಶ್ಲೋಕ-40

ಶ್ಲೋಕ – 40

ಅಜ್ಞಶ್ಚಾಶ್ರದ್ದಧಾನಶ್ಚ ಸಂಶಯಾತ್ಮಾ ವಿನಶ್ಯತಿ ।
ನಾಯಂ ಲೋಕೋSಸ್ತಿ ನ ಪರೋ ನ ಸುಖಂ ಸಂಶಯಾತ್ಮನಃ॥೪೦॥

ಅರಿವಿರದ, ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಇಬ್ಬಂದಿ ವಿನಾಶದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಬ್ಬಂದಿಗೆ ಇಹವಿಲ್ಲ; ಪರವಿಲ್ಲ; ನೆಮ್ಮದಿಯೂ ಇಲ್ಲ.
ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಲ್ಲದ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿರಂತರ ಸಂಶಯದಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಲ್ಲದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಬೆಳೆಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಸಂಶಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ನಂತರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಬುದ್ಧಿಗೆ ಬಂದ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲ.
ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಧಃಪಾತಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಅಂತವರಿಗೆ ಇಹವಿಲ್ಲ, ಪರವಿಲ್ಲ, ಎಂದೆಂದೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲ.

ಸರಳ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದ:
ಅರಿವಿಲ್ಲದ, ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಇಬ್ಬಂದಿ ನಾಶದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಸಂಶಯದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವನಿಗೆ ಈ ಇಹಲೋಕವೂ ಇಲ್ಲ, ಪಾರಲೋಕವೂ ಇಲ್ಲ, ನೆಮ್ಮದಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

ವಿಸ್ತೃತ ವಿವರಣೆ:
ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣರು ಜ್ಞಾನ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.

• ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
• ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಲ್ಲದವನು ಪಡೆದ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
• ಇವೆರಡೂ ಇಲ್ಲದಾಗ ಸಂಶಯವು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ಸಂಶಯ ಎಂದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅಸ್ಥಿರತೆ.
ಈ ಸಂಶಯ ಮೊದಲು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ → ನಂತರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ → ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮಸುಕಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಬುದ್ಧಿಯು ಮಸುಕಾದಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವವನು:

• ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರ.
• ಪಾರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರ.
• ಅವನ ಜೀವನ ಸದಾ ಅಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅಧಃಪಾತದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ.

ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆ ಎಂಬುವುವು ಜೀವನದ ಎರಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳು. ಇವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಶಯ ಎಂಬ ಭಾರದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಅದರಿಂದಲೇ ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣರು ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂದು ಸಾರುತ್ತಾರೆ.