ನಿನ್ನಿಲ್ಲದ ಗಳಿಗೆಗಳು

ನಾನು
ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ,
ನನ್ನನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಗಡಿಯಾರ
ಟಿಕ್–ಟಿಕ್ ಅಂತಿಲ್ಲ,
ನನ್ನ ತಲೆ ಒಳಗೆ
ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಿದೆ.

ನಿನ್ನ ದನಿ ಇಲ್ಲದ ದಿನದಿಂದ
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಧ್ವನಿಯೇ
ನನ್ನ ಶತ್ರು.

ಕಛೇರಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ
ನಾನು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ,
ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು
ನಾನು ತಳ್ಳುತ್ತಾ ಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

ರಾತ್ರಿ ಬಂದಾಗ
ನಿದ್ರೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ,
ನನ್ನೊಳಗಿನ ನೆನಪುಗಳು
ನನಗೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೆ
ನೀನು ಇಲ್ಲ,
ಕಣ್ಣು ತೆರೆದರೆ
ನಾನೂ ಇಲ್ಲ.

ಬೆಳಗ್ಗೆ
ಹೊಸ ದಿನ ಅಲ್ಲ,
ಹಳೆಯ ನೋವಿನ
ಮತ್ತೊಂದು ಅವತಾರ.

ಕನ್ನಡಿ
ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೇ ತೋರಿಸೋದಿಲ್ಲ,
“ನೀನು ಯಾರು?”
ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತದೆ.

ದೇಹ
ಚಲಿಸುತ್ತಿದೆ,
ಆದರೆ
ಅದು ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವಲ್ಲ.

ನೋವು
ಒಂದು ಭಾವನೆ ಅಲ್ಲ,
ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿ.

ಕೋಪ, ಅಳು, ಹಾಸ್ಯ, ನಿರಾಸೆ —
ಇವೆಲ್ಲ
ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಮಾಡಿದ
ವಿಫಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು.

ಉಸಿರಾಡುವಾಗಲೂ
ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿಲ್ಲ,
ಸಮಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ
ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನನ್ನ ತಪ್ಪು ಅಲ್ಲ
ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ,
ನಾನು ನನಗೇ
ಅಪರಾಧಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನಿನ್ನಿಲ್ಲದ ಬದುಕು
ಶಿಕ್ಷೆ ಅಲ್ಲ,
ಪರಿಹಾರವೂ ಅಲ್ಲ —

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು
ನನ್ನ ಮೇಲೆ
ಗೆದ್ದ ಯುದ್ಧ.

ಮತ್ತು ನಾನು
ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿರುವುದು
ಅದರ ಸಾಕ್ಷಿ.

– ಮೌನಾತ್ಮ