ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಒಳಿತು ಅಥವಾ ಕೆಡುಕು ಎದುರಾದಾಗ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕಾರವನ್ನೂ ತೋರಿಸದೇ ನಿಷ್ಠುರತೆ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆ (ಅಧ್ಯಾಯ 2, ಶ್ಲೋಕ 57) ಹೇಳುತ್ತದೆ.