ನವದೆಹಲಿ: ಭಾರತವು ಜಾಗತಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿರುವ ನಡುವೆಯೇ, ದೇಶದ ಉತ್ಪಾದನಾ ವಲಯ (Manufacturing Sector) ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಾಣದೆ ಇರುವುದು ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. 2025ರ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತದ ಒಟ್ಟು ಆಂತರಿಕ ಉತ್ಪನ್ನದಲ್ಲಿ (GDP) ಉತ್ಪಾದನಾ ವಲಯದ ಪಾಲು ಸುಮಾರು 13–15 ಶೇಕಡಾ ಮಾತ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಸರ್ಕಾರದ 25 ಶೇಕಡಾ ಗುರಿಯಿಂದ ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಹೋಲಿಕೆಗೆ ಚೀನಾ ಸುಮಾರು 28–30 ಶೇಕಡಾ ಮತ್ತು ವಿಯೆಟ್ನಾಂ 25 ಶೇಕಡಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಉತ್ಪಾದನಾ ಪಾಲನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
ತಜ್ಞರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಂತೆ, ಇದರ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ತರ ಅವಧಿಯಿಂದಲೇ ಭಾರತವು “ಸೇವಾ ವಲಯ ಚಾಲಿತ ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಹಕ ಆಧಾರಿತ ಬೆಳವಣಿಗೆ” ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದ್ದು, ಚೀನಾ, ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾ ಹಾಗೂ ವಿಯೆಟ್ನಾಂ ಅನುಸರಿಸಿದಂತೆ “ಉತ್ಪಾದನೆ + ರಫ್ತು ಆಧಾರಿತ ಬೆಳವಣಿಗೆ” ಮಾದರಿಯನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಐಟಿ, ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್, ದೂರಸಂಪರ್ಕ ಮತ್ತು ಸೇವಾ ವಲಯಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆದರೂ, ಕಾರ್ಖಾನೆ ಆಧಾರಿತ ಉದ್ಯಮಗಳು ಹಿನ್ನಡೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದವು.
ಇದನ್ನು ಓದು: ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು: ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಆಚರಣೆಗೆ ಜಿಲ್ಲಾಡಳಿತ ಹೈ ಅಲರ್ಟ್ – ಕಾಫಿನಾಡಿನ 22 ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ನಿರ್ಬಂಧ
ಇದಲ್ಲದೆ, ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಕಾರ್ಮಿಕ ಕಾನೂನುಗಳ ಗೋಜು, ಕೌಶಲ್ಯಯುಕ್ತ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕೊರತೆ, ತೆರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಹಾಗೂ ರಫ್ತು ಉತ್ತೇಜನದ ಕೊರತೆಗಳು ಉತ್ಪಾದನಾ ವಲಯದ ವೇಗವನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸಿದವು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಭಾರತ ಜಾಗತಿಕ ಉತ್ಪಾದನಾ ಸರಪಳಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರವಾಗುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಭಾಗಶಃ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು.
ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಕಂಡುಬಂದಿವೆ. 2025ರ ವೇಳೆಗೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ PLI (Production Linked Incentive) ಯೋಜನೆ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್, ಔಷಧೋದ್ಯಮ ಮುಂತಾದ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಬೆಳವಣಿಗೆ ತಂದಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ಉತ್ಪಾದನಾ ನೀತಿ ಸುಧಾರಣೆಗಳು, ರಸ್ತೆ–ಬಂದರು–ವಿದ್ಯುತ್ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆ ಹಾಗೂ ‘ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾ’ ಅಭಿಯಾನವು ಹೊಸ ಆಶಾವಾದ ಮೂಡಿಸಿದೆ. ಆದರೂ, ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ರಫ್ತು ಆಧಾರಿತ ಉತ್ಪಾದನಾ ಜಿಗಿತ ಇನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವ.
ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞರ ಸಾರಾಂಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ: ಭಾರತಕ್ಕೆ ಉತ್ಪಾದನಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬೇಕಾದರೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಡಿತ, ಕೌಶಲ್ಯ ಉನ್ನತೀಕರಣ, ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ತೆರಿಗೆ ಸರಳೀಕರಣ ಹಾಗೂ ರಫ್ತುಗಳಿಗೆ ಬಲವಾದ ಉತ್ತೇಜನ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಾರಿಯಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ, ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ದಶಕಗಳ ಕಾಲವೂ ಭಾರತವು “ಸೇವೆಗಳ ದೇಶ” ಎಂಬ ಗುರುತಿನಲ್ಲೇ ಸೀಮಿತವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.
