ಇಂದು ಅನೇಕ ಯುವಕರ ಬದುಕು ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸುತ್ತಲೇ ತಿರುಗುತ್ತಿದೆ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಪುಸ್ತಕ,
ದಿನವಿಡೀ ಓದು,
ಸಂಜೆಯಾದರೂ ಓದು,
ರಾತ್ರಿಯಾದರೂ ಓದು…
ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂದರೂ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ—
“ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಓದಬೇಕು… ಈ ಬಾರಿ ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕು.”
ಒಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗ, ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯ—ಇವುಗಳಿಗಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಯುವಕರು ತಮ್ಮ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಇದು ತಪ್ಪಲ್ಲ.
ಕನಸು ಕಾಣುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ.
ಕನಸಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ.
ಯಶಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಪರಿಶ್ರಮಿಸುವುದೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರುವುದು ಇಲ್ಲಿ—
ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಆತುರದಲ್ಲಿ
ಇಂದಿನ ಬದುಕನ್ನೇ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ?
ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಸಾವಿರ ಕಥೆಗಳು
ಪ್ರತಿ ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಪುಸ್ತಕದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಥೆಯಿರುತ್ತದೆ.
ಯಾರಿಗೋ ಬಡತನದಿಂದ ಹೊರಬರಬೇಕೆಂಬ ಕನಸು.
ಯಾರಿಗೋ ತಂದೆಯ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಫಲ ಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ.
ಯಾರಿಗೋ ತಾಯಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕಣ್ಣೀರು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ.
ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ
“ನಾನು ಕೂಡ ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲೆ” ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹಠ.
ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಓಡುತ್ತಾರೆ.
ನಿದ್ದೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಓಡುತ್ತಾರೆ.
ಸೋಮಾರಿತನದ ವಿರುದ್ಧ ಓಡುತ್ತಾರೆ.
ಬಡತನದ ವಿರುದ್ಧ ಓಡುತ್ತಾರೆ.
ವಿಫಲತೆಯ ಭಯದ ವಿರುದ್ಧ ಓಡುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ…
ಈ ಓಟದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
“ನಂತರ ನೋಡೋಣ” ಎನ್ನುವ ಬದುಕು
ಸ್ನೇಹಿತರು ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ—
“ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಬರ್ತೀನಿ.”
ತಾಯಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬಂದಾಗ—
“ಈಗ ಓದಬೇಕು, ನಂತರ ಮಾತಾಡೋಣ.”
ಹಬ್ಬ ಬಂದಾಗ—
“ಈ ಬಾರಿ ಬೇಡ, ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಆಚರಿಸೋಣ.”
ಎಲ್ಲವೂ “ನಂತರ”.
ಸಂತೋಷವನ್ನು ನಂತರಕ್ಕೆ,
ಸ್ನೇಹವನ್ನು ನಂತರಕ್ಕೆ,
ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆಗಿನ ಸಮಯವನ್ನು ನಂತರಕ್ಕೆ,
ಸ್ವಂತ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕೂಡ ನಂತರಕ್ಕೆ…
ಆದರೆ ಜೀವನ ಮಾತ್ರ
“ನಂತರ” ಎನ್ನುವ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.
ನಾವು ಮುಂದೂಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ
ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
ಪೋಷಕರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಒಂದು ಮೌನದ ಒತ್ತಡ
ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ
ಅವನ ಜೊತೆ ಅವನ ಕುಟುಂಬವೂ ಒಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ತಂದೆ ಹೇಳಬಹುದು—
“ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.”
ತಾಯಿ ಹೇಳಬಹುದು—
“ನಿನ್ನನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕು.”
ಆ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂದಿರುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೇ
ಯುವಕನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಭಾರವಾಗುತ್ತವೆ.
“ನಾನು ಪಾಸ್ ಆಗದಿದ್ದರೆ?”
“ಮನೆಯವರು ಏನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?”
“ನನ್ನ ಜೊತೆ ಓದಿದವರು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ…”
“ನಾನು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇನೆ…”
ಹೀಗೆ ಹೋಲಿಕೆ, ಭಯ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ನಡುವೆ
ಅವನ ಓದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒತ್ತಡವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸೋಲು ಬಂದರೆ ಬದುಕು ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ
ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತರೆ
ನಾವು ಸೋತವರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಫಲಿತಾಂಶ ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಳತೆ ಅಲ್ಲ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಶಸ್ಸು ತಡವಾಗಬಹುದು.
ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ತಪ್ಪಬಹುದು.
ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೈತಪ್ಪಬಹುದು.
ಒಂದು ವರ್ಷ ಮತ್ತೆ ಕಾಯಬೇಕಾಗಬಹುದು.
ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಬದುಕು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ.
ಫಲಿತಾಂಶ ಒಂದು ಪುಟ ಮಾತ್ರ;
ಬದುಕು ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕ.
ಆ ಒಂದು ಪುಟದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸೋಲಿಗಾಗಿ
ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುವುದು
ನಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ನಾವು ಮಾಡುವ ಅನ್ಯಾಯ.
ಹಾಗಾದರೆ ಓದುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕೇ?
ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ.
ಕನಸನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು.
ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು.
ಓದುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಾರದು.
ಆದರೆ ಓದುವಿಕೆಯ ಜೊತೆಗೆ
ಬದುಕುವುದನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕು.
ಒಳ್ಳೆಯ ನಿದ್ದೆ ಬೇಕು.
ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕು.
ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ ಮಾತುಕತೆ ಬೇಕು.
ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ನಗು ಬೇಕು.
ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿ ಬೇಕು.
ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ.
ಇವು ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓಡಲು ಶಕ್ತಿ ಕೊಡುವ ಕ್ಷಣಗಳು.
ಬದುಕು ಕೂಡ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯೇ
ನಾವು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ ಬದುಕು ಪ್ರತಿದಿನ ನಮಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಸೋಲನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು?
ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?
ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?
ಒತ್ತಡದ ನಡುವೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?
ಇವುಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರ ಬೇಕು.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಂದು ದಿನ
ನಾವು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು
ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು.
ಆ ದಿನ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ
ಒಂದು ನೇಮಕಾತಿ ಪತ್ರ ಇರಬಹುದು.
ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ
“ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದು ಯಾವಾಗ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿದರೆ?
ಆ ಯಶಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು
ಯುವಕರೇ…
ನಿಮ್ಮ ಕನಸಿಗಾಗಿ ಓಡಿ.
ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ಓಡಿ.
ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಓಡಿ.
ಆದರೆ ಓಡುವಾಗ
ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಬದುಕನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ.
ತಾಯಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಲು ಸಮಯ ಕೊಡಿ.
ತಂದೆಯ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ.
ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಒಮ್ಮೆ ನಗಿರಿ.
ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊಡಿ.
ಯಾಕೆಂದರೆ—
ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತವೆ.
ಅವಕಾಶಗಳು ಮತ್ತೆ ಸಿಗಬಹುದು.
ಸೋಲಿನ ನಂತರ ಗೆಲುವೂ ಬರಬಹುದು.
ಆದರೆ…
ಇಂದು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು,
ತಂದೆಯ ಜೊತೆ ಕಳೆಯಬೇಕಿದ್ದ ಕ್ಷಣ,
ತಾಯಿಯ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕಿದ್ದ ಸಂಜೆ,
ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ನಗಬೇಕಿದ್ದ ಸಮಯ—
ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ
ಮತ್ತೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಬದುಕಿನ ಓಟದಲ್ಲಿ
ಕನಸಿನ ಕಡೆ ಓಡಿ…
ಆದರೆ ಬದುಕನ್ನೇ ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಬೇಡಿ.
**ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಂದು ದಿನ
ನಾವು ಗೆದ್ದ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು
ಎಲ್ಲರೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು…
ಆದರೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ಬದುಕಿದ್ದೆವು ಎಂಬುದನ್ನು
ನಮ್ಮ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.**
ಅಶ್ವಿನಿ..
KAS ಅಧಿಕಾರಿ ಅಂತಿಮ ಹಂತದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ…
– ಕಾರ್ತಿಕ್… ✍️
ಶ್ರವಣ ಬೆಳಗೊಳ
