ಬೆಂಗಳೂರು – ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಹುಭಾಷಾ, ಬಹುಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕತೆಯು ದೇಶದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವಾಗಿದೆ. ಇದರ ನಡುವೆ, ಕನ್ನಡ ನಾಡು, ಕನ್ನಡ ನುಡಿ ಮತ್ತು ನಾಡುಪರ ಅಭಿಮಾನವು ಸಹಜವಾಗಿ ಎದ್ದೊರೆಯುವುದು ಸಹ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಭಾಗವೇ. ಆದರೆ, ಈ ಅಭಿಮಾನ ಹದ ಮೀರಿ ನಿರ್ಬಂಧದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದರೆ, ಅದು ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಮೇಲೆ ಬಿಗಿತವಲ್ಲವೇ?
ಇತ್ತೀಚೆಗಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ, “ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡಲು ಬಾರದವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂಬ ವರದಿಗಳು ಬಂತು. ಇವು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಬೇಸರ ಹಾಗೂ ಆತಂಕವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಶ್ಲಾಘನೀಯವಾದರೂ, ಅದು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ಬರಬಾರದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಇದು ಆತಿಥ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಬಹುದು.
ಬೆಂಗಳೂರು ಇಂದು ಜಾಗತಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕೇಂದ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ – ತಮಿಳುನಾಡು, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ, ಕೇರಳ, ಪಂಜಾಬ್ ಸೇರಿದಂತೆ – ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರಬೇಕು, ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯಲು ಉತ್ಸಾಹವಿದ್ದರೂ ಅದರ ವೇಗ ಒಂದೇ ಮಾಪಕವಾಗಬಾರದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ‘ಕನ್ನಡದ ತಾಯ್ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ – ಇದು ನಾವಿಲ್ಲವಾದ ನುಡಿಗುಡ್ಡೆ!
ಕನ್ನಡಿಗರ ಉತ್ಸಾಹ, ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗೃತಿ, ನಾಡಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಮ್ಮೆ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಂತೋಷಕರ. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಹಾನುಭೂತಿ, ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಕೂಡ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಾವು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸಬೇಕಾದರೂ, ಮೊದಲು ನಾವೇ ಆತಿಥ್ಯದಿಂದ ಭರವಸೆಯ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತನಾಡಬೇಕು.
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜ ಎರಡೂ ಭದ್ರತೆಯ ಸೂರಕ್ಷಿತ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಭಾಷಾ ಭದ್ರತೆ ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುವ ದಾರಿ ಆಗಬಾರದು – ಅದು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವ ಸೇತುವೆಯಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ.
– ಮಾಲಾ ಹಾಸನ
