ಕರ್ನಾಟಕದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳ ಆಗಮನವು ಒಂದು ಸಂಭ್ರಮದ ಸಂಕೇತ. ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯರ ಭೇಟಿ, ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಗುಲಾಬಿ ಹೂ ನೀಡಿ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದೃಶ್ಯ, ಶಿಕ್ಷಣವೆಂಬುದು ಕೇವಲ ಪಠ್ಯದ ಓದುವಿಕೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಪವಿತ್ರ ತಪಸ್ಸು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಶಾಲೆಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ದನಿಸುವ ಮಕ್ಕಳ ನಗು ಮತ್ತು ತರಗತಿಯ ಒಳಗೆ ಕೇಳಿಸುವ ಕಲರವ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಮಾಜದ ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯದ ಭರವಸೆಯ ಕಿರಣಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಆಡಳಿತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಭೌತಿಕ ಸ್ವರೂಪ ಇಂದು ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾಗಿದೆ.
ಸುಸಜ್ಜಿತ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಶೌಚಾಲಯಗಳು, ವಿಶಾಲವಾದ ಆಟದ ಮೈದಾನ, ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶಯುಕ್ತ ಬಿಸಿಯೂಟ ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ತರಗತಿಗಳಂತಹ ಆಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಮುಖಚಿತ್ರವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿವೆ. ಆದರೆ, ಈ ಸುಂದರ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಒಂದು ದೈತ್ಯ ಶೂನ್ಯವಿದೆ, ಅದುವೇ ಅಕ್ಷರದ ದೀಪ ಹಚ್ಚುವ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರ ತೀವ್ರ ಅಭಾವ. ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಕಟ್ಟಡಗಳಿವೆ, ಸೌಕರ್ಯಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡುವ, ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿಯುವ, ಅವರ ಕೌತುಕಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದ ದುರಂತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಪರ್ಯಾಸವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನಲ್ಲ. ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿದ್ದರೂ ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದ ಶಾಲೆಯು, ಹೃದಯ ಬಡಿತವಿಲ್ಲದ ದೇಹದಂತೆ. ಇಂತಹ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಪೋಷಕರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತಂಕದ ಕಡಲು ಉಕ್ಕುವುದು ಸಹಜ.
ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿಯ ಬಗೆಗೆ ಭರವಸೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿವೆ. ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವರ್ಷಗಳು ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದರಂತೆ ಉರುಳುತ್ತಿವೆ, ಆದರೆ ನೇಮಕಾತಿಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮಾತ್ರ ಕಡತಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದೆ. ಆಡಳಿತದ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಂಕಿಅಂಶವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಅದೊಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ದುರಂತ ಎಂಬುದನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮರೆತಂತಿದೆ. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ, ಒಬ್ಬರೇ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ತರಗತಿಗಳನ್ನು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ.
ಇದು ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದೆ. ಆಳವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಸಮಯದ ಅಭಾವದಿಂದ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಪಠ್ಯವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಹೋಗುವಂತಹ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ ಶಾಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಗಣಿತ ಅಥವಾ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಪರಿಣಿತ ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳ ಅಡಿಪಾಯವೇ ಶಿಥಿಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಡಿಪಾಯವೇ ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಂತರದ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅವರು ಈ ಜಾಗತಿಕ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಸಮರ್ಥರಾದಾರು? ಈ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರಿತ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪೋಷಕರು, ತಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ದುಡಿದ ಹಣವನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ದಾಖಲಾತಿ ದಿನೇ ದಿನೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಶಾಲೆಯ ಭೌತಿಕ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಏರುತ್ತಿವೆ, ಆದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಸೊನ್ನೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಸರ್ಕಾರಗಳು ಕೇವಲ ಇಟ್ಟಿಗೆ, ಸಿಮೆಂಟಿನ ಕಟ್ಟಡಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಅತಿಯಾದ ಮಹತ್ವವನ್ನು, ಶಿಕ್ಷಣದ ಆತ್ಮವಾದ ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿಗೂ ನೀಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ಕಟ್ಟಡಗಳು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಲಾರವು, ಬದಲಾಗಿ ಬದ್ಧತೆಯುಳ್ಳ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಾತ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಬೆಳಕನ್ನು ಪಸರಿಸಬಲ್ಲರು. ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯವು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಬಡತನದ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳ ಪಾಲಿನ ಏಕೈಕ ಆಸರೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು. ಆ ಆಸರೆಯೇ ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದೆ ಕುಸಿದರೆ, ಆ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾರು ಹೊಣೆ? ಇದು ಕೇವಲ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ನೇಮಕಾತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿನ ವಿಳಂಬವು, ಸಾವಿರಾರು ಅರ್ಹ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ನಿರಾಸೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸರ್ಕಾರವು ಯುದ್ಧೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಬೇಕು. ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಖಾಲಿ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ತುಂಬುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡದೆ, ಶಾಲೆಗಳ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ತಕ್ಷಣದ ನೇಮಕಾತಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಬೇಕಾದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬದುಕಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗಬೇಕು. ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥ ಶಿಕ್ಷಕರೇ ಆಧಾರಸ್ತಂಭ. ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದ ಶಾಲೆಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿರ್ಜೀವ ಕಟ್ಟಡವಾಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು. ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದು ಆಡಳಿತದ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ಇದು ಕೇವಲ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಆಟವಲ್ಲ, ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರನ್ನು ಸಶಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯ.
ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಅಥವಾ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸುವಂತಹ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಹೊಸ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿ, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾನದ ದೇಗುಲಗಳನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಗುಲಾಬಿ ಹೂ ನೀಡಿ ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಅಕ್ಕರೆಯ ಬೋಧಕವರ್ಗವು, ವರ್ಷವಿಡೀ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಜ್ಞಾನದ ಅಮೃತವನ್ನು ಉಣಬಡಿಸುವಂತಾಗಬೇಕು. ಆ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಗೋಡೆಗಳು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ. ಶಿಕ್ಷಣವೆಂಬುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಗುವಿನ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ ಹಕ್ಕು, ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸರ್ಕಾರದ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದೆ.
ಜ್ಞಾನದ ಹಸಿವಿರುವ ಮಗು ಮತ್ತು ಆ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕನ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವೇ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಡಿಪಾಯ. ಆದರೆ ಇಂದು ಆ ಶಿಕ್ಷಕನೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಮಗುವಿನ ಹಸಿವು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ನೀಗೀತು? ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಸಾವಿರಾರು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಿಸಿಯೂಟ ಉಂಡು, ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಆ ಇಡೀ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜ್ಞಾನದ ಕಣಗಳು ದಾಖಲಾಗಿವೆ ಎಂಬುದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಇಂದಿನ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ವಿಳಂಬವೂ ಸೋಲಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸಮಯವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿಯ ವಿಳಂಬದ ಮೂಲಕ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಇಡೀ ಒಂದು ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನೇ ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸುಧಾರಣೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ತರುವುದಲ್ಲ, ಆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಒಬ್ಬ ಮಾನವೀಯ ಶಿಕ್ಷಕನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುವುದು. ಯಂತ್ರಗಳು ಮಾನವನಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಬಲ್ಲವು, ಆದರೆ ಅವು ಎಂದಿಗೂ ಶಿಕ್ಷಕನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಲಾರವು. ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಚಿಗುರಿಸಬಲ್ಲ, ಅವನಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬಬಲ್ಲ, ಜೀವನದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಬಲ್ಲ. ಈ ಬೌದ್ಧಿಕ ಕೊಂಡಿಯೇ ಇಂದು ಕಡಿದು ಹೋಗಿದೆ.
ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳು ಕಾಗದದ ಮೇಲಿನ ಕವಿತೆಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು. ಬಜೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಅನುದಾನ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಟ್ಟ ಸುಧಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಅನುದಾನ ಎಷ್ಟು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ, ಕಾಲಮಿತಿಯೊಳಗೆ ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿಗೆ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ. ಕರ್ನಾಟಕದಂತಹ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಸಮಾಜ ಇರುವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆ ಎಂಬುದು ಆಡಳಿತದ ಅಸಮರ್ಥತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪೋಷಕರೂ ತಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುವುದು, ಮಗು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಲಿ ಎಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದ. ಆದರೆ, ಆ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಇಂಬು ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷಕನೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಪೋಷಕರ ಹಂಬಲ ಕೇವಲ ಕನಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಲಾಬಿಗಳು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯವಾದರೂ, ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಷ್ಟು ಬಲಹೀನವಾಗಬೇಕೇ? ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇರುವಂತಹ ವಿದ್ವತ್ತು ಮತ್ತು ಅನುಭವ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಅಪರೂಪ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ಹುದ್ದೆಗಳು ಭರ್ತಿಯಾಗದಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸಾವಿರಾರು ಶಿಕ್ಷಕರು ನಿವೃತ್ತರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೊಸಬರನ್ನು ನೇಮಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವ ತಂತ್ರವೋ ಅಥವಾ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವೈಫಲ್ಯವೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದೆ.
ಶಿಕ್ಷಕನಿಲ್ಲದ ಶಾಲೆ ಕೇವಲ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣಿನ ಕಟ್ಟಡ. ಅಲ್ಲಿನ ಜ್ಞಾನದ ದೀಪ ಆರಿ ಹೋಗಿದೆ. ಬನ್ನಿ, ಸರ್ಕಾರವೇ, ಇನ್ನು ತಡ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿ, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವು ನಿಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಒಂದು ತಪ್ಪು ಹೆಜ್ಜೆ ಒಂದು ತಲೆಮಾರನ್ನೇ ನಾಶ ಮಾಡಬಹುದು. ಇತಿಹಾಸ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮುನ್ನ, ಸಮಾಜ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸಿಡಿಯುವ ಮುನ್ನ, ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಈ ದೊಡ್ಡ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಿ. ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿ ಎಂಬುದು ಸರ್ಕಾರದ ದಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮಕ್ಕಳ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ಕರ್ತವ್ಯ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ದಾಖಲಾತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಬೇಕೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕಲರವ ಇರಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದ ಬೋಧನೆ ಕೇವಲ ಕಾಟಾಚಾರದ ಕೆಲಸ.
ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಶೀಘ್ರವೇ ನೇಮಕಾತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜ್ಞಾನದ ದೀಪಗಳಿಂದ ಬೆಳಗಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಮೂಲಕವೇ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಬಲವರ್ಧನೆಯೇ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಲವರ್ಧನೆ. ಆ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತಗಾರರು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ಒಗ್ಗೂಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣವೇ ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣು, ಆ ಕಣ್ಣನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೇಲಿದೆ. ಈ ಮೌನ ಆಕ್ರಂದನವನ್ನು ಆಡಳಿತದ ಕಿವಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಕೆಲಸ ಈಗಾಗಬೇಕಿದೆ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಾಳಿನ ಜ್ಞಾನಸಮಾಜವು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ಬದುಕಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಬೇರುಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ, ಆ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ನೀರೆರೆವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿಯು ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗಳ ಮೌನವನ್ನು ಮುರಿದು, ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜ್ಞಾನದ ನಾದವನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಜರುದ್ದೀನ್ ಅಕ್ಕಿಹೆಬ್ಬಾಳು
ಕೃಷ್ಣರಾಜಪೇಟೆ ತಾಲ್ಲೂಕು
ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆ-571605
