ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಾ ನಂತರದ ಅಳಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪು ಇಂದು ಅದೇಕೋ ತುಂಬಾ ಕಾಡಿತ್ತು,
ಇದೇನು ಇವತ್ತು ಇಷ್ಟೋಂದು ನೆನೆಪು ಕಾಡೋಕೆ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಚೆನ್ನಾಗೆ ಇದ್ದಾಳೆ ಅಲ್ವಾ???
ಏನು ಮಾಡೋದು, …….!!!
ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸಿಯೇ ಬಿಡೋಣ, ಗಟ್ಟಿಮನಸು ಮಾಡಿ, ಫೋನ್ ಮಾಡೆ ಬಿಟ್ಟ ಹರೀಶ,
ರಾತ್ರಿ ಸಮಯ.
ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ನಂಬರ್ ಕಂಡಾಗ ಹರೀಶ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಹಾಗೆಯೇ ಕುಳಿತ.
ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದವಳ ನಂಬರ್ ಅದು.
ಸುಧಾ.
ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕರೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಬೆರಳುಗಳು ನಿಂತುಹೋಗಿದ್ದವು.
ಇಂದು ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದಾ
“ಹಲೋ…”
ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ.
“ಹಲೋ…
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ದೀರ್ಘ ಮೌನದ ನಂತರ ನಿಧಾನವಾದ ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಕೇಳಿಸಿತು.
“ಹೇಳು
ನಾನೇ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ?”
ಹರೀಶ್ನ ಹೃದಯ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತಂತಾಯಿತು.
“ಸುಧಾ…?”
“ಹೌದು…”
ಮತ್ತೆ ಮೌನ.
ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ದೂರವನ್ನು ಆ ಮೌನವೇ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.
“ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಹರೀಶ್ ಕೇಳಿದ.
“ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ… ನೀನು?”
“ನಾನು ಕೂಡ…”
“ಏನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ?”
“ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಎಲ್ಲ ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ.”
“ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಎಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರಾ?”
“ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ…”
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಸುಧಾಳೇ ಕೇಳಿದಳು.
“ಏನು… ನನ್ನ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ?”
ಹರೀಶ್ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಕ್ಕ.
“ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರ ಆಗಬೇಕು ಅಂತ ನಾನೇ ಒಮ್ಮೆ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ…”
ಸುಧಾ ಮೌನವಾದಳು.
“ಆದರೆ ಇವತ್ತು…” ಹರೀಶ್ ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.
“ಇವತ್ತು ಏನು?”
“ಇವತ್ತು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಬೇಕು ಅಂತ ನಾನೇ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿದೆ.”
ಸುಧಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು.
“ನಿನ್ನಿ ನಂಬರ್ ಸಿಗಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ?”
“ಗೊತ್ತು…”
ಆ ಒಂದು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ಪರಿಚಯವಿತ್ತು.
ಹರೀಶ್ ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದದ್ದು ತುಂಬಾ ಇತ್ತು.
‘ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು.
‘ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಇನ್ನೂ ಇದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು.
‘ನೀನು ಇಲ್ಲದ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಲು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆತು ಬದುಕಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಯಾವುದೂ ಬಾಯಿಂದ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದಾಗ ಮಾತುಗಳು ನಿಂತುಹೋಗುತ್ತವೆ.
ಹೇಳಬೇಕೆಂದಾಗ ಮೌನವೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಸುಧಾಳಿಗೂ ಅದೇ.
“ಜೀವನ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ ನೋಡು…” ಎಂದಳು ಅವಳು.
“ಬಿಟ್ಟಿರಲಾಗದವರನ್ನೇ ದೂರ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೆ. ನಂತರ ಹೊಸ ಬದುಕನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೆ.”
ಹರೀಶ್ ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.
“ಆದ್ರೆ…” ಸುಧಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು,
“ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ್ರೆ ಇದೇ ಅಲ್ವಾ ???
ಹರೀಶ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ.
ಅವನು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಆ ಮೌನವೇ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು.
ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ್ದರು.
ಹೊಸ ಜನರು ಬಂದಿದ್ದರು.
ಹೊಸ ಸಂಬಂಧಗಳು ಬಂದಿದ್ದವು.
ಹೊಸ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳೂ ಬಂದಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಆ ರಾತ್ರಿ…
ಒಂದು ಫೋನ್ ಕರೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೆರೆದಿತ್ತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಸುಧಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು,
“ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ತಪ್ಪಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಮುಗಿದ ಸಮಯವನ್ನು ನಾವು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯದನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೋದರೆ, ನಾವು ಈಗ ಹೊಂದಿರುವ ಬದುಕಿಗೂ ನೋವು ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.”
ಸುಧಾಳ ಕಣ್ಣಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರು ಜಾರಿತು.
“ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತಿದ್ದೀಯಾ?”
“ಇಲ್ಲ.”
ಹರೀಶ್ನ ಧ್ವನಿ ನಡುಗಿತು.
“ಮರೆತಿದ್ದರೆ ಇವತ್ತು ನಿನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.”
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಇಬ್ಬರೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು.
“ಹಾಗಾದರೆ?” ಸುಧಾ ಕೇಳಿದಳು.
“ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆಯಲ್ಲ… ಆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.”
ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಸುಧಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದಳು.
“ಬಹುಶಃ ಇದೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಅಂತ್ಯ ಇರಬೇಕು.”
“ಹೌದು…”
“ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿರು, ಹರೀಶ್.”
“ನೀನು ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿರು, ಸುಧಾ.”
ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣದ ಮೌನ.
ನಂತರ ಸುಧಾ ಹೇಳಿದಳು,
“ಇನ್ನು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಡ…”
ಹರೀಶ್ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವವಾದವು.
“ಸರಿ.”
ಕರೆ ಮುಗಿಯಿತು.
ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆ ಕತ್ತಲಾಯಿತು.
ಹರೀಶ್ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಆ ಕತ್ತಲೆಯ ಪರದೆಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತ.
ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು—
ಕೆಲವು ಪ್ರೀತಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
ಅವು ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನಿಜವಾಗಿದ್ದವು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತವೆ.
ಸುಧಾ ತನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಮರಳಿದಳು.
ಹರೀಶ್ ತನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಮರಳಿದ.
ಇಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಫೋನ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅದೇ ದಿನ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹರೀಶ್ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಯಾವ ಕರೆ ಬರದಿದ್ದರೂ…
ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಒಂದು ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು—
“ಹೇ ನಾನೇ.. ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ?”
ಅವನು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ.
ಆಮೇಲೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಬದುಕಿನತ್ತ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದ.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೆ ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುವುದು ಅಲ್ಲ;
ಒಬ್ಬರ ನೆನಪನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ, ಅವರ ಬದುಕಿಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗದೆ ಇರುವುದೂ ಪ್ರೀತಿಯೇ.
ಆ ಒಂದು ಕರೆ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಆರಂಭಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು—
ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಇಬ್ಬರು, ಒಬ್ಬರಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವು ಪ್ರೀತಿಗಳು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ…ನೆನಪಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ ….ಕಾಡುತ್ತವೆ.
– ಮೌನಾತ್ಮ
