ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಸರ ದಿನಾಚರಣೆ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ವಿಧದ ಫ್ಯಾಷನ್ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಒತ್ತಡದ ಭಾಗವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಜೂನ್ ಐದನೇ ತಾರೀಕು ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಸಿರಿನ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳವರೆಗೆ, ರಾಜಕೀಯ ವೇದಿಕೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಕಂಪನಿಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೊಂದು ಸಸಿಯನ್ನು ನೆಟ್ಟು, ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಭ್ರಮದ ಹಿಂದಿರುವ ಅಂತರಾರ್ಥವನ್ನು ಯಾರೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಸಿಯನ್ನು ನೆಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭದ ಕೆಲಸ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟದ ಮತ್ತು ಬದ್ಧತೆಯ ಕೆಲಸ. ಆದರೆ, ಇಂದು ಸಸಿ ನೆಡುವ ಕ್ರಿಯೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಫ್ರೇಮ್ಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮರುದಿನ ಆ ಸಸಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಯಾರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾವು ನಮಗೆ ನಾವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಅಸಹಾಯಕವಾಗಿ ಬಾಡಿ ಹೋಗುವ ಆ ಸಸಿಗಳೇ ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಪರಿಸರ ಕಾಳಜಿಯ ನೈಜ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿವೆ. ತೋರಿಕೆಗಾಗಿ ಆಚರಿಸುವ ಇಂತಹ ಪರಿಸರ ದಿನಗಳು ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಚಾರವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅಷ್ಟೆ.
ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿ ಇತ್ತು. ಬೇವಿನ ಮರ, ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರ ಅಥವಾ ಬೇಲದ ಮರವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿಯುವುದನ್ನು ಪಾಪದ ಕೆಲಸವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಅಂದು ಯಾರೂ ಪರಿಸರ ದಿನಾಚರಣೆ ಎಂದು ಆಚರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪರಿಸರದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಮನುಷ್ಯ ಪರಿಸರವನ್ನು ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ತನಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ ಕಾಡನ್ನು ಕಡಿಯುವ, ನದಿಯನ್ನು ಮಲಿನಗೊಳಿಸುವ ಮತ್ತು ಪರಿಸರದ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡವುವ ಮನುಷ್ಯ, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ಜೂನ್ ಐದರಂದು ಮಾತ್ರ ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ವಿಡಂಬನೆ. ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಈ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗಾಯಗಳು ವಾಸಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿನ ಇಂಗಾಲದ ಡೈ ಆಕ್ಸೈಡ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು, ಭೂಮಿಯ ತಾಪಮಾನವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಲು ನಮಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮರಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನೆಡುವ ಸಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸಸಿಗಳು ಬದುಕುಳಿಯುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕನಿಷ್ಠ ಮಾಹಿತಿಯೂ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಸಾವಿರಾರು ಸಸಿಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಸಾಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಸಿಯನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಮಗುವಿನಂತೆ ಪೋಷಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದ ಕೆಲಸ.
ಪರಿಸರದೊಂದಿಗಿನ ನಮ್ಮ ಬಾಂಧವ್ಯವು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಆಚರಣೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುವಾಗ, ಅದರಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಮೂರ್ಖತನವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಪರಿಸರದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆ ಜ್ಞಾನವು ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿತವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡುಗಳ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಸಹಸ್ರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಅಗೆದು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡವುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಪರಿಸರ ದಿನದಂದು ಒಂದೆರಡು ಸಸಿಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟು, ನಾವು ಪರಿಸರವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಂತ ದುರಂತದ ಸಂಗತಿ.
ಪ್ರಕೃತಿಯು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರವಾಹಗಳು, ಬರಗಾಲಗಳು, ಅಕಾಲಿಕ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಭೂಕಂಪಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯು ನಮಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕರೆಗಂಟೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಪರಿಸರ ದಿನಾಚರಣೆಗಳು ನಮಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಮೆರೆಸುವ ವೇದಿಕೆಗಳಾಗಿವೆ.
ನೈಜ ಪರಿಸರ ಕಾಳಜಿ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಡುವುದಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಭಾಗವಾಗಬೇಕು. ನಾವು ಬಳಸುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು, ನೀರನ್ನು ಪೋಲು ಮಾಡದಿರುವುದು, ಅನಗತ್ಯ ವಿದ್ಯುತ್ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ರಾಸಾಯನಿಕಯುಕ್ತ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ನಿಜವಾದ ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಕೆಲಸಗಳು ನಮಗೆ ಕಷ್ಟವೆಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇವುಗಳಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನ ಬೇಕು. ಒಂದು ಸಸಿ ನೆಟ್ಟರೆ ತಕ್ಷಣ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ಲೈಕ್ಸ್ ಪಡೆಯಬಹುದು, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವಂತವು. ನಾವು ಅಂತಹ ಕೆಲಸಗಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಮೌನವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬಂದು ಹಸಿರು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುವುದು ವಂಚನೆಯಷ್ಟೇ. ನಾವು ಸಮಾಜವಾಗಿ ಸುಲಭವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಆ ಸುಲಭದ ಮಾರ್ಗವೇ ಇಂದಿನ ಪರಿಸರ ವಿಪತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯು ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಇದ್ದಂತೆ, ಅವಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ. ಆದರೆ ನಾವು ಅವಳನ್ನು ಕೇವಲ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಪನ್ಮೂಲವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ನೈಜ ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿ ಯಾರೆಂದರೆ, ಅವರು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಪರಿಸರಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು. ಅರಣ್ಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಹೋರಾಡುವವರು, ಅಳಿವಿನಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ರೈತರು ನಿಜವಾದ ಪರಿಸರ ರಕ್ಷಕರು. ಇವರಿಗೆ ಜೂನ್ ಐದರ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ಇವರು ಪ್ರತಿದಿನ ಪರಿಸರದೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಪರಿಸರ ದಿನಾಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ನಿಜವಾದ ಪರಿಸರ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳು ತಮ್ಮ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ದಿನವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅಪಚಾರ.
ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪರಿಸರವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದು ಸಸಿ ನೆಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷದವರೆಗೆ ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿ, ಆ ಸಸಿ ಬದುಕಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಬೇಕು. ಅಂದು ಮಾತ್ರ ನಾವು ಪರಿಸರ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಅರ್ಹರಾಗುತ್ತೇವೆ.
ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೂಗುವುದರಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಎಂದು ಹ್ಯಾಶ್ಟ್ಯಾಗ್ ಹಾಕಿ ಫೋಟೋ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೋ ಪರಿಸರ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಿಸರ ಬದಲಾಗಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರತೆ ಇರಬೇಕು. ಸಸಿಗಳನ್ನು ನೆಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗಿಂತ, ಈಗಾಗಲೇ ಬೆಳೆದಿರುವ ಅರಣ್ಯಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ನೀಡಬೇಕು. ಇಂದು ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದೆ, ನದಿಗಳು ಮಲಿನವಾಗುತ್ತಿವೆ, ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಅಗೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ನಾವು ಸುಮ್ಮನಿಿದ್ದು, ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದಂದು ಮಾತ್ರ ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಮೊಸಳೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನೂ ತಾನು ಬಳಸುವ ಪ್ರತಿ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲೂ ಪರಿಸರ ಹಾನಿ ಇದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಾವು ಒಂದು ಹಸಿರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ, ನಾವು ಈಗಲೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದು ದಿನದ ತೋರಿಕೆ ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಉಪಯೋಗವನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸುಳ್ಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ತರಬೇಕಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಬಹಳ ಸರಳ ಆದರೆ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ಯಾರಿ ಬ್ಯಾಗ್ ಬಳಸುವ ಬದಲು ಬಟ್ಟೆಯ ಚೀಲವನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದು, ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಓಡುವ ನೀರಿನ ನಲ್ಲಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದು, ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನಗಳ ಬದಲು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಅಥವಾ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು, ಮತ್ತು ಕಸವನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಂಗಡಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪರಿಸರ ಉಳಿವಿಗೆ ನಾವು ನೀಡುವ ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆಗಳಾಗಿವೆ. ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಎನ್ನುವುದು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಯ ಕೆಲಸವಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರ, ಧರಿಸುವ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಬಳಸುವ ಮನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗಗಳೇ. ಆದರೆ ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ದೂರದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಸ್ತು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆಯೇ ಇಂದು ಪರಿಸರ ಅವನತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ನಾಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುವಂತೆ, “ಪ್ರಕೃತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ದುರಾಸೆಯನ್ನಲ್ಲ”. ನಾವು ಇಂದು ಪರಿಸರವನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ದುರಾಸೆಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಭೂಮಿಯ ಅಂತರ್ಜಲ ಮಟ್ಟ ದಿನೇ ದಿನೇ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ, ನದಿಗಳು ಕಲುಷಿತವಾಗಿವೆ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷದ ಅಂಶಗಳು ಸೇರುತ್ತಿವೆ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ನಮಗೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಶಕ್ತಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಪರಿಸರವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು, ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಜೀವರಾಶಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು. ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿ ಕೆಲಸವೂ ಪರಿಸರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾಗದದ ತುಂಡನ್ನು ಎಸೆಯುವಾಗಲೂ, ಅದು ಪರಿಸರದ ಮೇಲೆ ಎಂತಹ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು.
ಪರಿಸರ ದಿನ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಜಾಗೃತಿಯ ದಿನವಾಗಬೇಕು, ಹೊರತು ಆಚರಣೆಯ ದಿನವಾಗಬಾರದು. ನಾವು ನೆಡುವ ಸಸಿಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಾವು ಭೂಮಿಗೆ ನೀಡುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಗೌರವ. ನೀವು ನೆಟ್ಟ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು, ನೀರು ಹಾಕಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಹಾಕಿ ನೋಡಿ, ಆ ಗಿಡ ನಿಮಗೆ ನೀಡುವ ಸಂತೋಷ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡಾಗ ಸಿಗುವ ಖುಷಿಗಿಂತ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪರಿಸರದ ಮಹತ್ವ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ತೋರಿಕೆಯ ಬದುಕಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ವಾಸ್ತವದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವುದು ಇಂದಿನ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯ. ನಾವು ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೆ ಪರಿಸರ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕುವ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸದಿಂದಲೇ ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಮಹಾನ್ ಕ್ರಾಂತಿ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕು. ಅಂದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಪರಿಸರ ದಿನಾಚರಣೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅನ್ಯಥಾ, ಇಂದಿನ ದಿನಾಚರಣೆಗಳು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಪರಿಸರವು ನಮ್ಮ ಉಸಿರು, ಆ ಉಸಿರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಆದ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಆಗಿರಲಿ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ದಿನವನ್ನೂ ಪರಿಸರ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನಾವು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯು ಕೇವಲ ಸಸಿ ನೆಡುವುದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಅದು ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ವರ್ತನೆಯಿಂದ ಶುರುವಾಗಬೇಕು. ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಪಡೆದದ್ದನ್ನು ಮರಳಿ ನೀಡುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಂದು ಜಗತ್ತು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಹವಾಮಾನ ವೈಪರೀತ್ಯವು ನಮ್ಮ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯ ಫಲ. ಅರಣ್ಯಗಳು ಭೂಮಿಯ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳು ಎಂದು ನಾವು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳಿಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಬಂದಿದೆ. ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹಸಿರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸತ್ಯಸಂಧತೆ ಮತ್ತು ಬದ್ಧತೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ತೋರಿಕೆಯ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ನೈಜ ಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ಪರಿಸರವನ್ನು ಉಳಿಸೋಣ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಸರದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುವುದಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಮರಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸೋಣ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತೋಟವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು, ಮಳೆ ನೀರನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು, ಕಸವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆಗಳು. ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿ ಶುರುವಾದಾಗ ಅದು ಸಮುದಾಯದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯು ಮನುಕುಲದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಬನ್ನಿ, ಇಂದಿನಿಂದಲಾದರೂ ತೋರಿಕೆಯ ಪರಿಸರ ದಿನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನೈಜವಾಗಿ ಪರಿಸರವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮತ್ತು ರಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡೋಣ. ಪ್ರಕೃತಿಯು ಸುಂದರವಾಗಿರಲಿ, ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ಹಸಿರಾಗಿರಲಿ. ಇದೇ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಾವು ನೀಡುವ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಆಚರಣೆಗಳು ಕೇವಲ ದಿನಾಂಕಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲಿ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಭೂಮಿ ಮತ್ತೆ ನಗುತಿದೆ, ಜೀವರಾಶಿಗಳು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತಾನು ಸೇವಿಸುವ ಆಹಾರದ ಮೂಲ, ಬಳಸುವ ನೀರಿನ ಮಿತವ್ಯಯ ಮತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವ ಕಸದ ವಿಂಗಡನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕು. ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಗರೀಕರಣದ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ಇದು ಕಾಡಿನ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಗರೀಕರಣದ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಪರಿಸರವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯಲ್ಲಿ ತೋಟಗಾರಿಕೆ (Terrace Gardening) ಮಾಡುವುದು, ಮಳೆ ನೀರು ಕೊಯ್ಲು (Rainwater Harvesting) ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಸೌರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಂತಹ ಸುಸ್ಥಿರ ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ಪರಿಸರ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಶ್ರೀಮಂತರು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಎಂದು ಭಾವಿಸದೆ, ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರೂ ತಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಂದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದರೋ ಅಷ್ಟೇ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ನಾವು ಮರಳಬೇಕಿದೆ. ಇದು ಹಿನ್ನಡೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಡ್ಡಾಯ ಹೆಜ್ಜೆ. ಪರಿಸರವನ್ನು ನಾವು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅದು ನಮಗೆ ಮರಳಿ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.
ಪರಿಸರ ದಿನದಂದು ನೆಡುವ ಒಂದು ಸಸಿ ಕೇವಲ ಮರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಆಶಾವಾದದ ಸಂಕೇತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸಸಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ, ನಾವು ಸಹ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ನಾಗರಿಕರಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ತೋರಿಕೆಯ ಫೋಟೋಗಳ ಹಿಂದಿರುವ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಿ, ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಅರಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ. ಮಣ್ಣು, ನೀರು ಮತ್ತು ಗಾಳಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಮೂಲಾಧಾರಗಳು. ಇವುಗಳನ್ನು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸಿ, ನಾವು ಹಣದಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಎಂಬುದು ದಾನವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯ. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಕೇವಲ ಹಣದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಬದಲು, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಗಾಳಿ, ಶುದ್ಧವಾದ ನೀರು ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಪರಿಸರವನ್ನು ಆಸ್ತಿಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು ನಮ್ಮ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಲಿ. ಈ ಸಂಕಲ್ಪದೊಂದಿಗೆ ನಾವು മുന്നോട്ട് ಸಾಗಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ಜೂನ್ 5 ಪರಿಸರ ದಿನವಾಗಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮರಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸೋಣ, ಮಣ್ಣನ್ನು ಉಳಿಸೋಣ, ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಬದುಕೋಣ. ಇದೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಹಬ್ಬ.
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೆಡುವ ಒಂದು ಸಸಿ, ಒಂದು ಕುಟುಂಬ ಉಳಿಸುವ ನೀರು, ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ತಡೆಯುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮಾಲಿನ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿ ಭೂಮಿಯ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಪರಿಸರ ದಿನವನ್ನು ಒಂದು ಆಚರಣೆಯಾಗಿ ನೋಡುವ ಬದಲು, ಒಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ದಿನವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸೋಣ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಫೋಟೋಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ, ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ. ನಾವು ನೆಟ್ಟ ಸಸಿಗಳು ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು, ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದಾಗ, ದಾರಿಹೋಕರಿಗೆ ನೆರಳು ನೀಡಿದಾಗ, ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಸಾರ್ಥಕ ಭಾವನೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು. ಈ ಸಾರ್ಥಕತೆಗಾಗಿ ನಾವು ದುಡಿಯೋಣ. ಭೂಮಿಯ ಆರೋಗ್ಯವೇ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ. ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಎಂಬ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೈನಿಕರಾಗೋಣ. ನಮ್ಮ ಈ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಹಸಿರಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನಾವು ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕಾದರೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು, ಇಂದಿನಿಂದಲೇ ಹೊಸ ಬದ್ಧತೆಯೊಂದಿಗೆ ಪರಿಸರದ ಸೇವೆಗೆ ಮುಂದಾಗೋಣ. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯು ನಾವು ಇಂದು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿ, ಮತ್ತು ನಾವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿರುವ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಲಿ. ಇದೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಸಾರ್ಥಕತೆ.
ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಜರುದ್ದೀನ್ ಅಕ್ಕಿಹೆಬ್ಬಾಳು
ಕೃಷ್ಣರಾಜಪೇಟೆ ತಾಲ್ಲೂಕು
ಮಂಡ್ಯ -571605
