ರಂಗಕಲೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯ ಸಾಧನವಲ್ಲ; ಅದು ಸಮಾಜದ ಕನ್ನಡಿ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಜೀವಂತ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಹೊಂದಿರುವ ರಂಗಭೂಮಿ, ಜನರ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನಾಟಕ, ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮುಂದೆ ತರುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ರಂಗಕಲೆಯ ಪಾತ್ರ ಅಪಾರವಾಗಿದೆ.
ರಂಗಕಲೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಳಗಿನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯ ಮಾಡುವ ಕಲಾವಿದನು ಮಾತಿನ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ, ಭಾವಪ್ರಕಟನೆ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ. ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಯಸ್ಕರ ತನಕ ಎಲ್ಲರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ರಂಗಕಲೆ ಮಹತ್ತರವಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯ, ಅಸಮಾನತೆ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ದುರುಳತನಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯು ರಂಗಕಲೆಗೆ ಇದೆ. ಒಂದು ಉತ್ತಮ ನಾಟಕ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು “ಸಮಾಜದ ಜೀವಂತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಕನ್ನಡ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮಹಾನ್ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಬಿ. ವಿ. ಕಾರಂತ್, ಗಿರೀಶ್ ಕಾರ್ನಾಡ್, ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ ಮುಂತಾದ ಮಹನೀಯರು ಕನ್ನಡ ರಂಗಕಲೆಯನ್ನು ವಿಶ್ವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ನಾಟಕಗಳು ಸಮಾಜದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ಮೂಡಿಸಿವೆ.
ಇಂದಿನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ರಂಗಕಲೆ ತನ್ನ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಸಿನಿಮಾ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವ ನಾಟಕದ ಅನುಭವ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಂತ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಭಾವನೆಗಳ ತೀವ್ರತೆ ಮತ್ತು ಕಲಾವಿದ-ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ನಡುವಿನ ಸಂಪರ್ಕವು ವಿಶೇಷವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
ರಂಗಕಲೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಮಹತ್ವದ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯುವಪೀಳಿಗೆ ರಂಗಭೂಮಿಯತ್ತ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರ ಹಾಗೂ ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ರಂಗಕಲೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಬೇಕು. ರಂಗಕಲೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸುವಂತೆಯೇ ಆಗಿದೆ.
ಕೊನೆಗೆ, ರಂಗಕಲೆ ಮಾನವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುವ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ದಿಕ್ಕು ತೋರಿಸುವ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವ ಮಹತ್ತರ ಕಲೆ ಎಂಬುದು ನಿಸ್ಸಂಶಯ.
ಮಧುನಾಯ್ಕ.ಲಂಬಾಣಿ
