ಮಾನವನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರದ ಆವಿಷ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಗಳು ಹೇಗೆ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿದವೋ, ಅಂತಹದ್ದೇ ಮತ್ತೊಂದು ಮಹತ್ತರ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನಾವಿಂದು ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ಅದುವೇ ‘ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ’ ಅಥವಾ ‘ಆರ್ಟಿಫಿಶಿಯಲ್ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್’ (AI) ಯುಗ. ಕೇವಲ ವಿಜ್ಞಾನದ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿದ್ದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಛೇರಿಯ ಕೆಲಸಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, “AI ನಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ?” ಅಥವಾ “ಇದು ಮಾನವನ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಂಕಾಗಿಸುತ್ತದೆಯೇ?” ಎಂಬ ಆತಂಕಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಮೂಡುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಂದಿಗೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಧನ ಅಷ್ಟೇ.
ಕಲ್ಪನೆಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುವ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಹಾಯಕ
ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಕಥೆ ಬರೆಯಲು, ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಲು, ಅಥವಾ ಅನಿಮೇಷನ್ ಮಾಡಲು ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಸಮಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು AI ಸಾಧನಗಳು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಿತೇ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. AI ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಕರಡು ಪ್ರತಿಯನ್ನು (Draft) ನೀಡಬಲ್ಲದೇ ಹೊರತು, ಅದಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸುಂದರ ಕಥೆಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಸೊಗಡನ್ನು ನೀಡುವುದು, ಪಾತ್ರಗಳ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತುಂಬುವುದು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಮಾನವನ ಮಿದುಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. AI ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ವೇಗವನ್ನು ನೀಡುವ ಜಾಣ ಸಹಾಯಕನೇ ಹೊರತು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಲ್ಲ.
ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲ ರಂಗ
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ ಹಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಮಾಯವಾಗಿ, ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಮನ್ನಣೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರಿಗಿಂತ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವವರಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ, ಮನರಂಜನೆ, ಮತ್ತು ಕಂಟೆಂಟ್ ಕ್ರಿಯೇಷನ್ (ವಿಡಿಯೋ ಮತ್ತು ಕಥೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ) ರಂಗದಲ್ಲಿ AI ದೊಡ್ಡ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರವಾದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ವಹಿಸಿ, ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಯವನ್ನು ‘ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಲೋಚನೆ’ ಮತ್ತು ‘ಗುಣಮಟ್ಟ’ವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅಂದರೆ, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಬಳಸಿದರೆ AI ನಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತು ಸಾಧ್ಯವೇ?
AI ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ‘ಸಹಾನುಭೂತಿ’ (Empathy), ‘ವಿವೇಕ’ (Wisdom) ಮತ್ತು ‘ಭಾವನೆಗಳು’ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸುವಾಗ ಪೋಷಕರು ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಕರು ತೋರುವ ಪ್ರೀತಿ, ಕಥೆ ಹೇಳುವಾಗ ಮೂಡುವ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಅನ್ನು ಯಾವುದೇ ಯಂತ್ರ ನೀಡಲಾರದು. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಸರಿ, ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ವಿವೇಚನಾ ಶಕ್ತಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅತಿಬಳಕೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನಾ ಶಕ್ತಿ ಜಡವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿದೆ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ಯಂತ್ರದ ಯಜಮಾನ ಮನುಷ್ಯನೇ
ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಹರಿತವಾದ ಕತ್ತಿಯಿದ್ದಂತೆ; ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ದೂರ ಸರಿಯುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ. ಯಂತ್ರಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಬುದ್ಧಿವಂತವಾದರೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮಾನವನ ಮಿದುಳು ಮತ್ತು ಹೃದಯ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರ ಸೇರಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸುಂದರವಾದ ಭವಿಷ್ಯ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ.
ನೇತ್ರ ವೇಣುಗೋಪಾಲ್, ಕೊರಟಗೆರೆ.
