ಒಮ್ಮೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಒಂದು ಮುಂಜಾನೆ ವಿಚಿತ್ರ ಆಟವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು:
“ನೀವು ಓಡಿ…
ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಓಡುತ್ತೀರೋ, ಅಷ್ಟೂ ಭೂಮಿ ನಿಮ್ಮದು.
ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಿಯಮ ಇದೆ —
ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಮುನ್ನ, ನೀವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದೀರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮರಳಿ ಬನ್ನಿ.”
ನಿಯಮ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸರಳತೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಮೊದಲಿಗೆ ಮನುಷ್ಯರು ನಿಂತಿದ್ದರು.
ನಂತರ ಒಬ್ಬ ಓಡಿದ.
ಅವನ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಓಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಓಟ ಆನಂದವಾಗಿತ್ತು.
ಗಾಳಿ ಮುಖವನ್ನು ತಾಕುತ್ತಿತ್ತು…
ಭೂಮಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಾಸನೆ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು…
ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓಟವು ಆಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅದು ದುರಾಸೆಯಾಯಿತು.
“ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನನ್ನದು…”
“ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತೇನೆ…”
ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸು ಅವರನ್ನು ಮುಂದೆ ಎಳೆಯತೊಡಗಿತು.
ಅವರು ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಸಮಯ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆರಂಭಿಸಿದ ಸ್ಥಳ ನೆನಪಿನಿಂದ ಮಾಯವಾಯಿತು.
ಮರಳಿ ಬರುವ ನಿಯಮವೂ ಮರೆತುಹೋಯಿತು.
ಸೂರ್ಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಕಾಶದ ಅಂಚಿಗೆ ಇಳಿಯತೊಡಗಿದ.
ಆದರೆ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅದು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
ಅವರು ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು ದಣಿದು ಬಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು “ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ” ಎಂದು ತಮ್ಮನ್ನೇ ಒತ್ತಾಯಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಕೆಲವರು ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು…
ಆದರೆ ಆಗ ಅದು ತಡವಾಗಿತ್ತು.
ಅವರು ಬಿದ್ದ ಸ್ಥಳವೇ ಅವರ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು.
ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ.
ಯಾರಾದರೂ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾರೆಯೇ ಎಂದು.
ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇತ್ತು…
ನಂತರ ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಕರಗಿ ಹೋಯಿತು.
ಯಾರೂ ಮರಳಿ ಬಂದಿಲ್ಲ.
ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದ.
ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯರು ಇನ್ನೂ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಇಂದಿಗೂ.
ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ದಾಟುತ್ತಾ…
ಹೆಚ್ಚು ಪಡೆಯಲು…
ಹೆಚ್ಚು ಆಗಲು…
ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಲವರು ಹಿಂದಿರುಗಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ…
ಆದರೆ ದಾರಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.
ಈ ಓಟಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ…
ಒಬ್ಬ ಸಂತ ಮಾತ್ರ ಓಡಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಅವನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ.
ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ…
ಆದರೆ ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಹೊರಟಾಗ,
ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ.
ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದೆ…
ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ…
ಪೂರ್ಣವಾಗಿ.
ಅವನಿಗೆ ಏನನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನು ಈಗಾಗಲೇ “ಇದ್ದ”ನು.
ಆಗ ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ —
ಓಡಿದವರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ…
ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.
ಓಡದವನು ಮಾತ್ರ
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಂಡನು.
*ಜಯದೇವ ಪೂಜಾರ*
7676870233
